Stanisław Ożegalski

Kamionna - biografie osób zasłużonych - Stanisław Julian Ożegalski

    Pułkownik Stanisław Ożegalski urodził się w Borysławiu 19 października 1919 roku. Ojciec Franciszek Józef Ożegalski - żołnierz zawodowy w stopniu majora był dowódcą Pułku Strzelców Konnych. Matką była Teodora Ożegalska, z domu Łazarska.
    Stanisław szkołę podstawową, gimnazjum i maturę uzyskał w Borysławiu. W sierpniu 1938 roku został powołany do służby wojskowej, w ramach której odbył przeszkolenie w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu, po czym skierowany został - zgodnie z ówczesnymi zasadami przygotowań rezerw osobowych WP - na praktykę podchorążacką do jednostki łączności 24 Dywizji Piechoty.  Dywizja, objęta planami mobilizacyjnymi, nie zdążyła się zorganizować "w trybie powszechnej mobilizacji" (tzn. do 31 sierpnia 1939 r.), początkowo jako odwód strategiczny "Kutno" z ostatecznym przeznaczeniem i przydziałem do składu Armii "Karpaty".
     W wyniku niespodziewanej agresji sowieckiej jednostki 24 DP dostały się do rosyjskiej niewoli. Stanisław Ożegalski - podchorąży rezerwy - trafił do obozu jenieckiego w Starobielsku. Cudem uniknął tragicznego losu jeńców tego obozu, został zwolniony i powrócił do Lwowa, gdzie w owym czasie mieszkała jego rodzina. Pod koniec listopada 1940 roku wyruszył do rodzinnego majątku w Kamionnej. Tam wraz ze stryjem zajął się gospodarką. Po wywiezieniu stryja do Oświęcimia sam kierował gospodarstwem. Wybudował piękny modrzewiowy dworek, w którym w surowym stanie, pojawiła się pierwsza w 1947 roku kolonia uczniów bocheńskiego gimnazjum.
    W kwietniu 1945 roku posiadłość Ożegalskich objęta została tzw. reformą rolną, rozległe pola zostały pokryte palikami wytyczającymi granice poletek nowych właścicieli. Stary spichlerz świecił pustkami, a na Stradomie stał stary młyn wodny. Te straty dotkliwie odczuł Stanisław. Zdecydował, że wobec tego pozostanie w wojsku. Za żonę pojął Wandę Gorzkowską (ur. 11 września 1929 r., zm. 10 grudnia 1993 r.).
    W maju 1945 roku został pozytywnie zweryfikowany i jako oficer rozpoczął długie, trudne zawodowe życie wojskowe w służbach kwatermistrzowskich. Zaczął w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Łodzi, następnie w 1949 r. został przeniesiony do Jeleniej Góry na stanowisko kwatermistrza OSP 2, a po jej rozformowaniu w październiku 1955 r. pełnił funkcję Szefa Służb Kwatermistrzowskich w Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej. Z Jeleniej Góry przeniesiony został na stanowisko komendanta Wojskowego Zespołu Wypoczynkowego w Szklarskiej Porębie.
    Na swojej długiej drodze służby wojskowej ponownie wrócił do Łodzi na stanowisko kwatermistrza Wojskowej Akademii Medycznej, by po kilku latach zostać kwatermistrzem Centralnego Szpitala Klinicznego WAM w Warszawie, w którym kierownicze stanowiska zajmowali już absolwenci łódzkiej Akademii.
    Znający pułkownika Stanisława Ożegalskiego oceniają Go jako jako szefa wymagającego, doskonale przygotowanego w swojej specjalności, sumiennego gospodarza (szpital przechodził okres intensywnej rozbudowy),
a zarazem ludzkiego, wrażliwego na ludzkie sprawy, zawsze koleżeńskiego. Niezależnie od rozległych spraw i zadań służbowych znajdował czas na spotkania z członkami Stowarzyszenia Borysławiaków oraz na dużą aktywność w życiu Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Bochniaków i Miłośników Ziemi Bocheńskiej, którego Zarząd Główny uhonorował tytułem Seniora Stowarzyszenia. Ale zmogła Go choroba. Marzenie odwiedzenia Kamionnej i okolic zrealizował z pomocą prof. Stanisława Pachuty w roku 2001, chociaż podupadł mocno na zdrowiu. Żywy telefoniczny kontakt utrzymywał długo z mieszkańcami i władzami gminy Trzciana. Do ostatnich dni rozmówców zadziwiał doskonałą pamięcią o zdarzeniach i ludziach. Zmarł w sierpniu 2009 roku.

Żródło: Wiadomości Bocheńskie nr 3 (82) - jesień 2009 Opracowanie gen. bryg. dr Tadeusz Cepak

Powrót